Footsteps

ஜெய் எனும் கிருஷ்ணசாமியின் அடிச்சுவடுகள். "உன் மனசுல என்னதான் நெனைச்சின்டு இருக்கே! சொல்லித் தொலைக்கலாமோல்லியோ?" என்றாள் என் அம்மா. நிமிர்ந்து பார்த்தேன். "இப்போ அப்போன்னு சொல்லி ஏழு வருஷ மாயிடுத்து. இன்னும் எவ்வளவோ பொண்ணுதான் பார்க்கறது?" எனக்கும் மனதளவில் இனிமேல் பார்க்கும் பெண் final.  ஓகே ஆனால் சரி..இல்லையென்றால் இனி வேண்டாம் என்றுதான் இருந்தேன்.  ஏழு வருஷமா என்றதும், என்னை எல்லோரும்  தப்பாக நினைக்க வேண்டாம்.  91ல் எடுக்கப்பட்ட ஜாதகக் கட்டு.  இந்தப் படலமே வேண்டாம் என மேல்படிப்புக்கு அகமதாபாத் போய் விட்டு  திரும்பி 3 வருஷம் ஆகியிருந்தது. ஹிந்து ஆஃபீஸ் வேலையும் விட்டுவிட்டு, இந்தியன் ஆர்டிஸ்ட் கம்பனியில் 2வருடமாக அனிமேஷன் டைரக்டராகியிருந்தேன்.  கம்பெனி எக்மோர் ம்யூசியம் எதிரில். தினமும் ஒரு புது பிராஜெக்ட் புதிய அனுபவங்கள், போதாத குறைக்கு பிசினஸ் லைன் நியூஸ் பேப்பரில் எடிட்டோரியல் ஓவியங்களும் தொடர்ச்சியாக வரைந்து கொண்டிருந்தேன்.. சாயுங்காலத்தில் கொஞ்சுவதற்கு... (தப்பாக நினைக்க வேண்டாம்) தங்கையின் குழந்தை.  கூட வேலை செய்யும் பெண் சில நாள் வீடு வர...

இடி விழுந்து சிதிலமடைந்த தேரின் உச்சத்தை சரி செய்யும் வேலைக்குப் பணிக்கப் பட்டேன். நான் ராமன். எங்கள் ரதம், காளையார் கோவில் ரதத்தையும் விஞ்சும் வண்ணம்  உயரமும் அழகும் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதே பணி. அதற்கு கீழ் தளத்தில் மூன்று அடுக்குகளை பலப்படுத்திய பின் உயரம் கூட்டப்பட வேண்டும்.  இன்னும் ஒரு நிலையை கூட்டினால், தேரின் உயரம் அரண்மனை சாளரத்திற்கும் மேலே வந்து விடும். மேற்பார்வையிட ராஜகுரு காளமேகர் வந்தார்.  "என்னடா இவ்வளவு நாளாக இதே வேலையை செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்! எப்போது முடியும்? மன்னர் வேறு, வெள்ளோட்டத்துக்கு  நாள் குறிக்கச் சொல்லி நெருக்குகிறார். தடி மாடுகள் நன்றாக தின்னத் தெரிகின்றது. உங்களுக்கு சரியாக இன்னும் இரு வாரங்கள் அவகாசம் தருகிறேன். அதற்குள், மேல் அடுக்கினை சிறப்பாக முடித்து, அதற்கு தேவையான சிற்ப வேலைகளையும் அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும். புரிந்ததா?"  என்றபடி வெற்றிலை குழம்பை துப்ப பாத்திரம் தேடினார். சித்திரக் குள்ளன் ஒரு வெண்கலப் பாத்திரத்தை தூக்கிய வண்ணம் படியேறினான். வெள்ளிப் பூண் போட்ட தடியால் ஒரு அடி. தன் இரு கைகளாலும் பாத்திரத்தை தூக்கி நீட்...